Conjugació del verb cognomenar en valencià
Esta fitxa reunix la conjugació completa de cognomenar en una consulta ràpida i clara.
Conjugació completa del verb amb les formes simples principals, formes no personals i imperatiu quan correspon.
Conjugacions i formes destacades
Esta pàgina reordena les formes principals del verb i les presenta com a consulta ràpida i clara.
Formes no personals
| Infinitiu | cognomenar |
|---|---|
| Gerundi | cognomenant |
| Participi | cognomenat, cognomenada, cognomenats, cognomenades |
Indicatiu
| Present | cognomene, cognomenes, cognomena, cognomenem, cognomeneu, cognomenen |
|---|---|
| Futur | cognomenaré, cognomenaràs, cognomenarà, cognomenarem, cognomenareu, cognomenaran |
| Condicional | cognomenaria, cognomenaries, cognomenaria, cognomenaríem, cognomenaríeu, cognomenarien |
| Imperfet | cognomenava, cognomenaves, cognomenava, cognomenàvem, cognomenàveu, cognomenaven |
| Passat simple | cognomení, cognomenares, cognomenà, cognomenàrem, cognomenàreu, cognomenaren |
| Passat perifrastic | vaig cognomenar, vares cognomenar, va cognomenar, vàrem cognomenar, vàreu cognomenar, varen cognomenar |
Subjuntiu
| Present | cognomene, cognomenes, cognomene, cognomenem, cognomeneu, cognomenen |
|---|---|
| Imperfet | cognomenara, cognomenares, cognomenara, cognomenàrem, cognomenàreu, cognomenaren |
Imperatiu
| Imperatiu | -, cognomena, cognomene, cognomenem, cognomeneu, cognomenen |
|---|
Observacions útils
- Formes incorporades a partir del paradigma normatiu del verb.